Βήμα 9: Άλλο επιβίωση, άλλο ζωή

Στην αρχή όλοι επιβιώνουμε.

Και είναι φυσιολογικό.

Κόβεις πράγματα. Σφίγγεσαι. Λες «να περάσει αυτός ο καιρός».

Το θέμα είναι να μην μείνεις εκεί.

Γιατί αν συνηθίσεις μόνο να επιβιώνεις, θα ξεχάσεις πώς είναι να ζεις.

Η ζωή δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.

Ένας καφές, μια βόλτα, λίγος χρόνος για σένα δεν είναι σπατάλη.

Είναι καύσιμο.

Αν τα κόψεις όλα για χρόνια, δεν κερδίζεις. Φθείρεσαι.

Αυτό το παθαίνουν πολλοί Έλληνες.

Έρχονται έξω και κλείνονται για μεγάλο διάστημα.

Σπίτι – εργασία – ύπνος. «Να μαζέψουμε χρήματα μέχρι να έρθει η οικογένεια».

Έρχεται η οικογένεια.

Και αντί να ανοίξει η ζωή, συνεχίζεται το ίδιο κλείσιμο.

Και σιγά-σιγά γίνεται συνήθεια.

Έτσι, η μόνη διασκέδαση που μένει σε πολλούς

είναι ένας μήνας στην Ελλάδα τον χρόνο.

Υπάρχει κόσμος που ζει χρόνια ολόκληρα σε μια περιοχή

και δεν έχει ιδέα τι μαγαζιά υπάρχουν γύρω του.

Δεν ξέρει πού να πάει μια βόλτα.

Δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει ένα απόγευμα.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν πράγματα.

Αλλά γιατί δεν έμαθε ποτέ να ζει εκεί που βρίσκεται.

Αν η ζωή σου περιορίζεται σε έναν μήνα τον χρόνο,

τότε τους υπόλοιπους έντεκα δεν ζεις απλώς αντέχεις.