Βήμα 10: Η ξενιτιά δεν είναι προσωρινή όπως νομίζεις
- 8 Φεβ
- διαβάστηκε 1 λεπτά
Πολλοί φεύγουν με ένα σχέδιο στο κεφάλι.
«Θα κάτσω λίγο».
«Θα κάνω αυτό».
«Σε δύο–τρία χρόνια βλέπουμε».
Και κάπου εκεί ταιριάζει απόλυτα η παλιά ελληνική παροιμία.
Eμείς κάνουμε σχέδια και ο Θεός γελάει.
Όχι ειρωνικά. Ρεαλιστικά.
Γιατί η ξενιτιά σπάνια πάει όπως τη σχεδίασες.
Ούτε τόσο προσωρινή όσο νόμιζες στην αρχή,
ούτε τόσο μόνιμη όσο φοβάσαι όταν περνάει ο καιρός.
Απλώς τραβάει.
Δεν κάθεσαι γιατί είπες
«θα μείνω για πάντα».
Ούτε φεύγεις γιατί είπες
«μέχρι τότε».
Απλώς περνάει ο χρόνος και η ζωή αποφασίζει άλλα.
Και κάπως έτσι, πολλοί μένουν για χρόνια με τη λογική του
«κάπου αλλού».
Ούτε εδώ, ούτε εκεί.
Με το μυαλό μισό μπροστά και μισό πίσω.
Γι’ αυτό ίσως το πιο τίμιο πράγμα που μπορείς να κάνεις δεν είναι να ελέγχεις τα πάντα.
Είναι να το ζήσεις.
Να δεις πού σε πάει.
Να προσαρμοστείς.
Να γελάσεις και λίγο με τα σχέδια που δεν βγήκαν.
Γιατί αν κάτι έχει δείξει η ξενιτιά,
είναι ότι όποιος προσπαθεί να τα κουμαντάρει όλα
συνήθως χάνει το πιο βασικό
να ζει αυτό που του συμβαίνει.
Σχόλια