Βήμα 11: Άλλο ζει αυτός που έφυγε, άλλο αυτός που έμεινε

Στη μετανάστευση σπάνια ζουν όλοι το ίδιο πράγμα.

Ακόμα κι αν μιλάτε κάθε μέρα.

Ακόμα κι αν έχετε κοινό στόχο.

Ο ένας έφυγε.

Ο άλλος έμεινε πίσω.

Αυτός που έφυγε παλεύει με το άγνωστο.

Με μια γλώσσα που δεν είναι δική του.

Με ένα περιβάλλον που δεν συγχωρεί εύκολα τα λάθη.

Με την ανάγκη να σταθεί γρήγορα, γιατί δεν έχει δίχτυ ασφαλείας.

Και κάτι που πολλοί δεν το καταλαβαίνουν εύκολα.

Aυτός που έφυγε είναι σαν νεογέννητο.

Μαθαίνει να περπατάει σε νέα μονοπάτια.

Μαθαίνει να ξαναμιλάει.

Μαθαίνει νέους κανόνες συμπεριφοράς, νέους νόμους, νέες ισορροπίες.

Όλα από την αρχή.

Πράγματα που τα είχες δεδομένα, τώρα θέλουν σκέψη.

Πράγματα που έκανες μηχανικά, τώρα σε αγχώνουν.

Δεν είναι ότι δεν ξέρεις να ζεις.

Είναι ότι πρέπει να ξαναμάθεις πώς ζει αυτός ο τόπος.

Αυτός που έμεινε πίσω παλεύει αλλιώς.

Με την απουσία.

Με την καθημερινότητα που συνεχίζεται χωρίς εσένα.

Με ευθύνες που έπεσαν όλες πάνω του.

Με στιγμές που δεν έχει ποιον να μοιραστεί.

Και κάπου εκεί αρχίζουν οι παρεξηγήσεις.

Ο ένας λέει:

«Δεν καταλαβαίνεις τι περνάω εδώ».

Ο άλλος απαντά:

«Κι εσύ δεν καταλαβαίνεις τι περνάω εγώ εκεί».

Και οι δύο μπορεί να έχουν δίκιο.

Απλώς μιλάνε από διαφορετική πλευρά της ίδιας ιστορίας.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δυσκολεύεστε.

Το πρόβλημα είναι όταν νομίζετε ότι ζείτε το ίδιο πράγμα, ενώ δεν το ζείτε.

Αν δεν το καταλάβετε αυτό, η απόσταση μεγαλώνει.

Όχι γιατί δεν υπάρχει αγάπη, αλλά γιατί δεν υπάρχει κατανόηση.

Και στη μετανάστευση, η κατανόηση δεν έρχεται μόνη της.

Χτίζεται.

Με κουβέντα.

Με υποχωρήσεις.

Με αποδοχή ότι ο άλλος κουράζεται αλλιώς, όχι λιγότερο.