Βήμα 12: Η μοναξιά της καθημερινότητας

Η μοναξιά στη μετανάστευση δεν είναι αυτό που νομίζεις.

Δεν είναι να κάθεσαι και να κλαις.

Είναι να περνάει η μέρα χωρίς να τη μοιράζεσαι με κανέναν.

Ξυπνάς.

Πας στην εργασία.

Γυρνάς σπίτι.

Και κάπου εκεί τελειώνει η μέρα.

Όχι επειδή δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου.

Αλλά επειδή δεν έχεις δικούς σου ανθρώπους κοντά.

Μιλάς με κόσμο. Συναναστρέφεσαι. Αλλά σπάνια ανοίγεσαι.

Γιατί δεν ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς.

Γιατί δεν έχεις χρόνο.

Γιατί λες «άστο, δεν βαριέσαι».

Και έτσι η μοναξιά δεν έρχεται με φασαρία.

Έρχεται με ρουτίνα.

Σου φαίνεται φυσιολογικό να τρως μόνος.

Να περπατάς μόνος.

Να μην έχεις κάποιον να πεις «πάμε μια βόλτα;» αυθόρμητα.

Πολλοί το παθαίνετε αυτό γιατί νομίζετε ότι δεν υπάρχει κάτι να κάνετε.

Κι όμως, υπάρχουν τα πάντα.

Απλώς με άλλο περιτύλιγμα.

Πράγματα που ήξερες από πριν,

απλώς εδώ πρέπει να τα βρεις ξανά.

Να τα μάθεις από την αρχή.

Να ψάξεις λίγο περισσότερο.

Και εκεί θα ανακαλύψεις κάτι ενδιαφέρον.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στην ίδια κατάσταση με εσένα.

Άνθρωποι που δεν ψάχνουν κάτι φοβερό.

Απλώς παρέα.

Αλλά αν δεν κινηθείς καθόλου,

αν μείνεις μόνο στο «σπίτι–εργασία–ύπνος»,

η μοναξιά γίνεται συνήθεια.

Και αυτό είναι το επικίνδυνο.

Όχι ότι είσαι μόνος.

Αλλά ότι μαθαίνεις να είσαι μόνος και σου φαίνεται φυσιολογικό.